{"id":717,"date":"2018-06-21T12:12:10","date_gmt":"2018-06-21T12:12:10","guid":{"rendered":"http:\/\/catherinesomze.net\/dev\/?p=717"},"modified":"2018-06-26T12:24:09","modified_gmt":"2018-06-26T12:24:09","slug":"monkey-trouble","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/catherinesomze.net\/?p=717","title":{"rendered":"Monkey Trouble"},"content":{"rendered":"

Essay about Mitsy Groenendijk\u2019s sculpture series \u201cPeople See, People Do\u201d published in\u00a0Monkeys II<\/em>(Cologne: Darling Publications, 2005).<\/h2>\n

For thousands of years, from Egypt to China, to South America and India, monkeys have been associated to all kinds of values. According to each culture\u2019s system of belief, they have virtually come to symbolize the entire scope of human qualities, as different as wisdom and sinfulness, spirituality and enslavement to earthly pleasures. They are those mindless, abjected \u2018Others\u2019 of uncanny human likeness that modern western discourse has constituted into objects of investigation and appropriation. Mitsy Groenendijk\u2019s monkeys from the series \u201cPeople see, People do\u201d return this inquiring zoological gaze and develop a new anthropology, one written by monkeys. Either standing, lying, sometimes afraid, hugging each other, double faced or meditating, they above all do one thing: Look at us. Far from being caught up or suffering the inquisitiveness of observation, they offer themselves in spectacle defying all possible appropriation. Crystallizing around their glittery eyes each gypsum pose and gesture reminds us of a formula, a clich\u00e9d act. Faithful to their mimicking fame, they relentlessly perform distorted versions of our rituals as though better understanding the subversive potential lying in their very repetition. While parodying our habits, they highlight the repetition of socially agreed rituals as an existential foundation. Being is less a function of an intrinsic nature but more so, a repetition of learned actions. By writing words and articulating themselves in space, Mitsy\u2019s monkeys embody this amusing and deconstructive discourse on humanity. From their uncertain animalness, they create spaces for thinking of ourselves anew while strangely reminding us of some mass commodities. The challenging discourse on nature and culture that these child-size monkey-pets articulate echoes the rupture of yet another hegemonic distinction, between high art and popular culture, somewhere in between the Teletubbies, garden gnomes and Mexican papier-m\u00e2ch\u00e9 Catrina\u2019s. Emerging from those aesthetic and socio-cultural breaches, this is the trouble to which Mitsy Groenendijk\u2019s monkeys confront us with: To which extent are we mimicking ourselves and others in order to be?
\n\u00a0<\/em><\/p>\n

Le Malaise du Singe<\/h2>\n

A Propos de la s\u00e9rie de sculptures \u2018People See, People Do\u2019 de Mitsy Groenendijk<\/em><\/p>\n

De tout temps, des Am\u00e9riques \u00e0 l\u2019Afrique, de l\u2019Europe aux Indes, les hommes ont \u00e9rig\u00e9 des syst\u00e8mes de repr\u00e9sentation par lesquels ils \u00e9laborent leur relation au monde. Partageant ce monde avec l\u2019homme, le singe est devenu, d\u2019un syst\u00e8me de croyance \u00e0 l\u2019autre, palimpseste de valeurs et de qualit\u00e9s, pouvant signifier le Bien, le Mal et tout ce qu\u2019il y a entre les deux. Dans les soci\u00e9t\u00e9s occidentales actuelles, c\u2019est le discours scientifique qui dicte les lois de l\u2019exclusion: le singe est un parent d\u2019une ressemblance \u00e0 la fois utile et inopportune. Cousin d\u00e9pourvu de raison, il nous sert \u00e0 mieux nous conna\u00eetre mais ne saurait \u00eatre convi\u00e9 au banquet des civilisations. Toujours tenu \u00e0 distance, il est l\u2019objet de nos rires au zoo et de nos investigations en laboratoire. Les singes de la s\u00e9rie \u201cPeople see, People do\u201d de Mitsy Groenendijk ne se laissent pas prendre \u00e0 ce jeu classificateur et nous renvoient ce regard inquisiteur. En position d\u2019attaque, couch\u00e9s, parfois avec peur et se tenant les uns aux autres, avec plusieurs visages ou plong\u00e9s dans la m\u00e9ditation, c\u2019est vers nous qu\u2019ils se tournent pour, \u00e0 leur tour, nous observer. Offrant leurs corps de b\u00eates humaines en spectacle, ils brandissent leur libert\u00e9 de s\u2019exposer en gestes d\u2019ultime victoire. Et c\u2019est \u00e0 partir de ces regards provocateurs que chacune de leurs poses nous rappelle une formule, un clich\u00e9. Faisant honneur \u00e0 leur r\u00e9putation de mime, ils s\u2019adonnent \u00e0 des versions caricatur\u00e9es de nos rituels et nous en font sentir la force cr\u00e9atrice. Les trois coups de ce th\u00e9\u00e2tre de nos habitudes parodi\u00e9es sont le poids des gestes socialement acquis et r\u00e9p\u00e9t\u00e9s comme unique fondement de l\u2019\u00eatre. Eux-m\u00eame actes de parole s\u2019articulant dans l\u2019espace, ces singes sont des signes qui singent ou les singes-signe d\u2019une humanit\u00e9 dont le devenir est fonction de nos choix. Et alors que du haut de leur incertaine animalit\u00e9 ils nous offrent la chance de repenser notre humanit\u00e9, ils nous semblent \u00e9chapp\u00e9s d\u2019une jungle bien plus famili\u00e8re, celle des biens industriellement manufactur\u00e9s. Quelque part entre le Bisounours, le nain de jardin et les Catrinas de papier-m\u00e2ch\u00e9 Mexicaines, ils nous invitent a repenser les lois d\u2019une autre s\u00e9paration traditionnelle, celles qui hantent les relations entre Beaux-Arts et culture populaire. De ces questionnements \u00e9thiques et esth\u00e9tiques s\u2019\u00e9l\u00e8ve la rumeur du trouble auquel nous confrontent les singes de Mitsy Groenendijk: n\u2019est-ce pas notre devenir de toujours nous singer et de singer les autres dans l\u2019espoir d\u2019exister?<\/p>\n

Apengedonder<\/h2>\n

Uit het Engels vertaald door Cor Vos<\/em><\/p>\n

Al duizenden jaren, van Egypte tot India, van Zuid-Amerika tot China, worden aan apen alle mogelijke waarden toegekend. Door de veelheid aan culturen en geloofssystemen zijn zij vrijwel de gehele scoop van menselijke eigenschappen gaan vertegenwoordigen, uiteenlopend van wijsheid tot zonde, van spiritualiteit tot aardse verslavingen. Zij zijn die abjecte \u2018anderen\u2019 met een griezelige gelijkenis met ons, die wij ons via het discours van de moderne Westerse wereld hebben toege\u00ebigend als onderzoeksobjecten. Mitsy Groenendijks apen uit de serie \u201cPeople see, People do\u201d (\u201cMensen zien, Mensen doen\u201d) weerspiegelen deze onderzoekende dierkundige blik en vormen daarmee een nieuwe antropologie, namelijk \u00e9\u00e9n die geschreven is door apen. Of ze nu staan of liggen, bang zijn, elkaar knuffelen, een januskop hebben of mediteren, ze kijken vooral naar \u00f3ns. En in plaats van zich lijdzaam te laten vangen door observerend onderzoek bieden zij zelf een spektakel, waardoor ze zich niet laten toe\u00ebigenen. Rondom hun vragende ogen kristalliseert als het ware een mensbeeld waarbij elke gipsen pose en elk gebaar verwijst naar een formule, een clich\u00e9matige act. Trouw aan hun beroemde na\u00e4pen, tonen ze ons voortdurend verstoorde versies van onze eigen rituelen, alsof ze het subversieve potentieel dat in die herhaling ligt beter begrijpen dan wijzelf. Door onze gewoontes te parodi\u00ebren, benadrukken ze de herhaling van sociaal geaccepteerde rituelen als zijnde een existentieel fundament. Het bestaan is niet zozeer een uitdrukking van een intrinsieke natuur als wel een herhaling van aangeleerde handelingen. Door woorden te schrijven en zichzelf te articuleren in de ruimte belichamen Mitsy\u2019s apen een amusant en deconstructief discours over menselijke eigenschappen. Vanuit hun ongewisse dierlijkheid cre\u00ebren ze de ruimte om op een nieuwe manier over onszelf na te denken, terwijl ze ons vreemd genoeg tegelijkertijd doen denken aan lopende-band-producten. In de uitdagende gedachtegang over natuur en cultuur die door deze kindergrote huisdieren wordt verbeeld, klinkt een ander verschil door, namelijk het hegemonistisch onderscheid tussen hoge kunst en populaire cultuur, ergens te midden van Teletubbies, tuinkabouters en Mexicaanse Catrina\u2019s van papier-mach\u00e9. Uit dit esthetische en sociaal-culturele breukvlak komt de vraag naar voren waar Mitsy\u2019s apen ons mee confronteren: in welke mate apen we onszelf en anderen na om te kunnen overleven?<\/p>\n

La Turbaci\u00f3n del Mono<\/h2>\n

Acerca de la serie de escultura \u2018People See, People Do\u2019 por Mitsy Groenendijk<\/em><\/p>\n

A lo largo de la historia y de manera cada vez renovada, el hombre se ha dedicado a dar significado al mundo. A imagen de \u00e9ste, en cuya superficie, una y otra vez, se han impreso ideas y valores distintos, el mono tambi\u00e9n se ha convertido en un objeto significante maleable a voluntad. En las sociedades occidentales, es el discurso cient\u00edfico que se encarga de definir, categorizar y excluir: el mono es \u201cpariente\u201d de una extra\u00f1a semejanza, tan \u00fatil como inoportuna. Record\u00e1ndonos demasiado a nuestros or\u00edgenes simios, nos ayuda sin embargo a conocernos mejor y es tenido a distancia segura a trav\u00e8s de risas y \u2013de manera m\u00e0s tr\u00e1gica- de experimentos dudosos. Los monos de Mitsy Groenendijk de la serie \u201cPeople see, People do\u201d (\u201cLa gente ve, la gente hace\u201d) nos devuelven esta mirada inquisitiva y colonizadora para desarrollar un nuevo tipo de antropolog\u00eda, aqu\u00e9lla escrita por simios. Ya sea de pie, tumbados, asustados a veces, abraz\u00e1ndose, con dos caras o meditando, se dedican sobre todo a una cosa: a mirarnos. Lejos de sentirse atrapados o de sufrir por la observaci\u00f3n a la que se ven sometidos, se exhiben complacientemente en un gesto de \u00fatlima insumici\u00f3n y, cristaliz\u00e1ndose alrededor de sus ojos brillantes, cada postura y cada gesto \u201cde yeso\u201d nos recuerda a una f\u00f3rmula, a un acto clich\u00e9. Fieles a su fama de imitadores, parecen dedicarse con humor y sin descanso a rituales cuya repetici\u00f3n en vez de mantener el status quo, genera cambio. Al hacer tal cosa, nos demuestran que la existencia no es funci\u00f3n de alguna supuesta esencia pero de actos socialemente aceptados y mec\u00e1nicamente repetidos. Al escribir palabras y articularse a s\u00ed mismos en el espacio, los monos de Mitsy personifican este discurso entretenido y deconstructivo acerca del ser humano, un ser que se construye en el hacer, a trav\u00e9s de cada una de sus elecciones. Y por mucho que nos hagan pensar con una renovada mirada sobre nosotros mismos y nuestra relaci\u00f3n al mundo parecen tener otra extra\u00f1a semejanza, \u00e9sta vez, con algunos objetos de consumo de masas. En alg\u00fan punto entre los Teletubbies, los nomos de jard\u00edn y las Catrinas mejicanas de papier-m\u00e2ch\u00e9, estos monos-mascota de peque\u00f1o tama\u00f1o no s\u00f3lo desaf\u00edan el discurso tradicional acerca de la naturaleza y la cultura, sino que adem\u00e1s ponen trabas a la hora de entender, de manera demasiado sumaria, la distinci\u00f3n entre las Bellas Artes y la cultura popular. Emergiendo de tales brechas \u00e9ticas y est\u00e9ticas, \u00e9sta es la turbaci\u00f3n con la que los monos de Mitsy Groenendijk nos confrontan: \u00bfcu\u00e1les son las consecuencias y hasta qu\u00e9 punto es v\u00e1lido imitarse a uno mismo y a otros para poder existir?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Essay about Mitsy Groenendijk\u2019s sculpture series \u201cPeople See, People Do\u201d published in\u00a0Monkeys II(Cologne: Darling Publications, 2005). For thousands of years, from Egypt to China, to South America and India, monkeys have been associated to all kinds of values. According to each culture\u2019s system of belief, they have virtually come to symbolize the entire scope of<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18],"tags":[],"class_list":["post-717","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-essays"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/catherinesomze.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/717","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/catherinesomze.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/catherinesomze.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/catherinesomze.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/catherinesomze.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=717"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/catherinesomze.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/717\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":718,"href":"https:\/\/catherinesomze.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/717\/revisions\/718"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/catherinesomze.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=717"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/catherinesomze.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=717"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/catherinesomze.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=717"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}